‘Ik ben geen superheld, wel een ouder die het beste probeert te doen’
Geert (42) zorgt voor zijn dochter Froukje (13) ‘Elke dag is een ingewikkelde balans tussen werk en zorg. Ik begin vroeg. Ik breng mijn Froukje, die autisme heeft, naar school…
Marja (52) zorgt voor haar moeder (75)
‘Ieder bezoek vraagt planning en energie’
‘Mijn moeder heeft Parkinson. Ik woon 50 kilometer bij haar vandaan. Dat maakt alles ingewikkeld. Haar ziekte eist steeds meer van haar lichaam, en ik merk dat ze in bijna alles hulpbehoevend is, Ieder bezoek vraagt planning en energie: maaltijden, medicijnen, fysio-afspraken, maar ook gewoon aanwezig zijn zodat ze zich niet alleen voelt.
Dankbaarheid
Het idee dat ik niet elk moment bij haar kan zijn, knaagt aan me. Soms huil ik op de terugweg, voel me schuldig en uitgeput. Maar als ik bij haar ben, zie ik soms dankbaarheid in haar ogen of een kleine glimlach wanneer ik iets doe wat haar leven makkelijker maakt. Het zijn die momenten die het zwaarste werk de moeite waard maken.
Mantelzorger zijn op afstand betekent plannen, organiseren en zorgen dat alles op rolletjes loopt. En tegelijkertijd ook emotioneel beschikbaar blijven. Het is een constante oefening in liefde, geduld en doorzettingsvermogen. Gelukkig heeft mijn moeder een vriendin en een buurvrouw die, toen ik dat vroeg, bereid bleken mij te ondersteunen. Ik kan hen bellen als er iets nodig is en ik er niet direct kan zijn.Zij ontlasten mij ook door af en toe met mijn moeder naar de dokter te gaan, of haar uit wandelen te nemen. Op mijn beurt organiseer ik dan af en toe een lunch of een high tea als waardering voor hun hulp.
Soms onzichtbaar
Ik hoop dat andere mantelzorgers die afstand en zorg combineren weten dat hun inzet enorm waardevol is, ook al voelt het soms ondankbaar of onzichtbaar. Maar alles wat je doet, doet ertoe.’
Realisatie: Webdesign Alblasserwaard